Kącik Rodzica


 

10 zasad, którymi powinni kierować się Rodzice wychowując swoje Dziecko

I Zasada akceptacji
Dorastające dziecko ma prawo do własnego życia. Pozwólmy mu na realizację własnych zamierzeń.

II Zasada wiarygodności
Nie należy postępować inaczej, niż się mówi. Fałsz, nieszczerość obniżają autorytet Rodziców

III Zasada poszanowania intymności
Uszanuj tajemnicę kieszeni, szuflad, korespondencji Okażmy takt i delikatność. Młody człowiek będzie skłonny do zwierzeń, kiedy będzie wiedział, że zależą od niego

IV Zasada równych zobowiązań.
Obie strony powinny wywiązywać się ze wzajemnych zobowiązań wobec siebie.

V Zasada stabilności
Chaotyczności i niezdecydowaniu młodzieży Rodzice powinni przeciwstawić stabilność życia rodzinnego.

VI Zasada prośby
Polecenia kierowane do dzieci powinny mieć formę konkretnej prośby, stanowczej, ale spokojnej. Bezosobowe rozkazy są mało skuteczne.

VII Zasada konsekwencji
Dziecko musi wiedzieć, czego może oczekiwać po swoim postępowaniu. Można to ustalić zawierając "kontrakt" przestrzegany przez obie strony.

VIII Zasada otwartości na informacje
To także zasada otwartości na krytykę i powinna obowiązywać zarówno dzieci, jak i Rodziców. Bezosobowe rozkazy są mało skuteczne.

IX Zasada humoru
Napięcie, atmosferę zdenerwowania w domu najłatwiej rozładować humorem. Wytwarza on dystans wobec problemu.

X Zasada współdecydowania
Narady rodzinne sprzyjają wzajemnemu zrozumieniu i akceptacji.

 

PAMIĘTAJCIE!

  • Dzieci uczą się tego, czego doświadczają:
  • Dziecko krytykowane uczy się potępiać.
  • Dziecko otoczone wrogością uczy się agresji.
  • Dziecko żyjące w strachu uczy się lękliwości.
  • Dziecko doświadczające częstej litości uczy się rozczulać nad sobą.
  • Dziecko wyśmiewane uczy się nieśmiałości.
  • Dziecko otoczone zazdrością uczy się zawiści.
  • Dziecko zawstydzane uczy się poczucia winy.
  • Dziecko zachęcane uczy się wiary w siebie.
  • Dziecko otoczone wyrozumiałością uczy się cierpliwości.
  • Dziecko chwalone uczy się wdzięczności.
  • Dziecko akceptowane uczy się kochać.
  • Dziecko otoczone aprobatą uczy się lubić siebie.
  • Dziecko darzone uznaniem uczy się, że dobrze mieć cel.
  • Dziecko żyjące w otoczeniu, które potrafi się dzielić, uczy się hojności.
  • Dziecko traktowane uczciwie uczy się prawdy i sprawiedliwości.
  • Dziecko żyjące w poczuciu bezpieczeństwa uczy się ufności.
  • Dziecko otoczone przyjaźnią uczy się radości życia.
  • Jeżeli żyjesz w spokoju, twoje dziecko będzie żyło w spokoju ducha.
  • W jakim otoczeniu żyje twoje dziecko?

Dorothy Law Nolte

 

Objawy uzależnienia od gier

Czas spędzany przy komputerze lub konsoli dominuje nad innymi aktywnościami, np. spotkaniami ze znajomymi, nauką, pracą, innymi zainteresowaniami, a nawet jedzeniem czy spaniem;
Brak możliwości skorzystania z komputera lub zagrania w grę powoduje rozdrażnienie, złe samopoczucie, agresję, chandrę, apatię, a w skrajnych przypadkach nawet depresję; nadpobudliwość; zaburzenia lękowe; izolowanie się; zaburzenia i zmiany nastroju; problemy z zasypianiem i bezsenność; problemy z koncentracją; zaniedbywanie obowiązków; relacje wirtualne stają się ważniejsze od realnych;
W momencie, gdy osoba uzależniona nie przebywa przy komputerze lub konsoli, stale myśli o graniu i rzeczach, które będzie robić, gdy już usiądzie przed ekranem; wydawanie dużych kwot pieniędzy na nowe gry, akcesoria do gier lub wyposażenie postaci w grze, co znacząco odbija się na budżecie, np. uniemożliwiając zapłacenie rachunków czy pochłaniając całe oszczędności.

Osoby uzależnione od gier i komputera często zdają sobie sprawę z problemu, odczuwają piętrzące się trudności życiowe i same próbują ograniczać czas spędzany w wirtualnej rzeczywistości, jednak łatwo zakłamują swoją ocenę spędzonego na graniu czasu. Ich wahania nastroju i inne zachowania związane z aktywnością przy komputerze lub jej uniemożliwieniem wpływają na relacje z najbliższymi, co często rodzi konflikty.

Aby uchronić dziecko przed uzależnieniem należy:

  • konsekwentnie stosować zasadę -najpierw obowiązki, potem komputer;
  • bezwzględnie ograniczyć czas spędzany przy komputerze do 1-2 godzin dziennie (zależnie od wieku);
  • egzekwować robienie częstych przerw w czasie korzystania z komputera (najlepiej co pół godziny);
  • pilnować, jak wykorzystywany jest komputer podłączony do sieci
  • stosować oprogramowanie utrudniające dostęp do treści niepożądanych;
  • po zakończonej sesji sprawdzać, jakie miejsca odwiedzała nasza pociecha (umożliwiają to specjalne schowki rejestrujące w przeglądarkach internetowych odwiedzane adresy);
  • starać się ustawić komputer w miejscu, gdzie najczęściej przebywa wielu domowników -ułatwi to obserwację;
  • do znudzenia zwracać uwagę dzieciom, by nie zostawiały w Internecie swoich personaliów, danych adresowych ani fotografii;
  • nie pozwalać dzieciom dokonywać samodzielnie zakupów przez sieć ani wypełniać jakichkolwiek kwestionariuszy (lub uczestniczyć w przedsięwzięciach wymagających identyfikacji);
  • oferować inne, atrakcyjne sposoby spędzania wolnego czasu;
  • zapraszać kolegów;
  • poświęcać dziecku jak najwięcej czasu i zainteresowania.

Ta ostatnia zasada jest zresztą najważniejsza w zapobieganiu wszelkim nałogom. Nie tylko uzależnieniu od komputera. Procesów rozwoju techniki, w tym szczególnie technologii informacyjnej, nie da się zahamować, i będzie ona atrakcyjna dla dzieci. Należy jednak korzystać z niej umiejętnie i rozsądnie. Człowiekowi dla równowagi i zdrowia psychicznego zawsze potrzebny będzie drugi człowiek, najlepiej w bezpośrednim kontakcie, a nie poprzez Internet.